En vanavond vlieg ik dan naar huis… na drie maanden avonturen, lieve/bijzondere/coole/supervriendelijke/ambieuze/hoopvolle/respectvolle mensen om me heen (en 1 vervelende!), mooie uitzichten, de voorturende afwisseling van omgeving en van hoogte, lekker eten, zacht bed, hard bed, geen bed, nog meer lekker eten, steeds nieuwe dingen en vooral een hoop lol, zal ik weer terugkeren naar mn zachte comfortabele bedje in Amsterdam Oost.

Tijd voor een kleine terugblik en wat nuttige weetjes:

Beste vraag: Wat produceert Nederland meer, bier of melk?

Meest gestelde vraag: Waar kom je vandaan?

Lekkerste midnight snacks: Anticucho (koeiehart op een stokje), salchipapas (patat met kruidige worst en mayo en ketchup), chicharon (gefrituurd varkensvlees), empanada de queso (kaaspastei).

Lekkerste zoete tussendoortjes: Arroz con leche met …. morada (rijstemelk met een soort gelei van zwarte mais en ananas, met kaneel en rozijnen), humintas (soort cakeje van gestoomd deeg in bananenblad), churros (gefrituurde deegrol met zoetigheid erin), queso helado (ijsje dat heel cremig is met kaneel), ponche (zoet eiwitschuim in allerlei variaties), alle 100% natuurlijk zonder suiker met heel veel honing koekjes en cakejes.

Favo drankjes: Pisco sour (pisco, suiker, limoen, eiwitschuim), vitaminico (appel, wortel, bier, ei, tarwe, suiker, veel meer dat gezond is, ultieme katermedicijn), maracuya con leche (passievruchtmilkshake), maca (warm appeldrankje), calientito (varieert, maar meestal warme kaneeldrank met rum), chicha morada (drankje van zwarte mais, ananas, appel, kaneel), kruidenthee (je wilt niet weten hoeveel kruiden daar in gaan).

Favoriete land: Dan toch Peru

Favoriete stad: Huancayo, als omgeving ook meetelt. Anders Cuenca. Cochabamba en Lima staan ook hoog op de lijst.

Favoriete zonsondergang: Vlakbij San Pedro de Atacama

Meest onderschat: Central Highlands van Peru, Chiclayo en omgeving

Meest overschat: Cuzco, Baños

Favoriete strand: Canoa

Favoriete Quote: Nog steeds "Rose, you´re ruining my photography!" door Pete Baker

Favoriete gids: Voor professionaliteit Hector van de Santa Cruz trek, voor humor de jongens van de mijnen in Potosi.

Meest gelachen om de shitheid van de situatie: In Mancora, vanwege stomme reisgenoot, bijna flauwvallen van verbrandheid en mn hele kamer overstroomd wegens lekkend dak.

Favoriete reisgenoot: Victoria

Volgende keer zeker meenemen: Ipod en boxjes

Grootste mafkezen: De Ozzies met wie ik in Rurrenabaque was

Misverstanden: Zuid-Amerika is gevaarlijk, de mannen zijn ontzettende machos, je moet absoluut geen nachtbussen nemen, mensen stinken (dit is me serieus verteld). Ect Ect Ect

Ja, deze lijst kan nog eindeloos doorgaan, maar ik moet ook nog wat dingen hebben om jullie persoonlijk te vertellen. Tot over 24 uur, bedankt voor de lieve berichtjes en emails en updates en heb zin in Qday!!

Arequipa en de Colca Canyon

Na een dagje te hebben uitgerust aan de kust in Arica, Chile, was het tijd om terug te keren naar Peru. Bestemming: Arequipa. Doel: Wat dingetjes regelen en lekkere hapjes eten. Die lekkere hapjes vond ik bij een hele aardige marktman met 5 soorten empanada, heel veel soorten taart en allerlei cakejes. Bovenal was hij heel gezellig en sociaal. Ik denk dat ik ongeveer de helft van de cakejes voor mij en mijn nieuwe vrienden op de markt zelf heb betaald haha. Verder waren de vruchtenshakes ook erg lekker.

De Colca Canyon is twee keer zo diep als de Grand Canyon en dat is…. best diep. Het eerste dorpje aan de rand ervan is Chivay. Hier kun je jezelf helemaal ontspannen in thermische baden en lekkere anticucho (koeienhart) op een stokje van de barbeque eten en kruidenthee met aloe vera en weet ik wat nog meer drinken. Dat is tenminste wat ik heb gedaan. Mensen in de omgeving zijn vreselijk aardig. Best jammer dat de meeste toeristen met een tour naar de Colca Canyon gaan en daar dus weinig van merken.

De volgende dag nam ik de bus naar de Cruz del Condor, een uitkijkpunt waar je Condor heel laag over ziet vliegen. Verder zie je een hele steile afgrond en heel veel tourbussen. Vanaf hier ben ik gaan lopen naar Cabanaconde, het laatste dorpje langs de Canyon, en nog simpeler en vriendelijker dan Chivay. Echt een plek om je pensioen door te brengen door een beetje te schilderen, boeken te lezen, en met je ezeltje door de bergen te sjokken. Ik bracht de middag door met een be etje ouwehoeren met de opzichter van een ontzettend cool hostel/cafe/restaurant/gratis trekking advies, waar ze werkelijk waar goeie jazz op hadden staan!  De volgende dag ben ik helemaal naar beneden naar de bodem van de Canyon gaan lopen (er is een pad). Onderaan is een soort oase, dat wil zeggen een paar zwembaden en palmbomen enzo. Geen echte oase dus. Na wat relaxen ging ik weer omhoog, met wat andere lui die ik daar had leren kennen. Die avond leerde de hostelopzichter me de juiste manier van piscosour maken en opdrinken. En een beetje salsa.

Een echte oase

Volgende bestemming: Huacachina. Dat is een echte oase in de woestijn, omringd door zandduinen en echt een relaxte plek om helemaal niets te doen, want het is zoooo waaaaarm. Het enige wat ik heb gedaan is wat handgemaakte sierraadjes gekocht en met een buggy over de zandduinen gereden en gesandboard, wat heel gaaf was.

Lima

Lima is een hele grote, moderne stad, die in veel opzichten niets doet denken aan de rest van Peru. In Central Lima alleen al wonen acht milioen mensen, dan tel je dus nog niet eens de sloppenwijken. Al die mensen die de berggebieden van Peru hebben verlaten om dezelfde reden: Hoop op iets beters. Of het beter is hangt ervanaf of je eten op je bord en de veiligheid van een bergdorpje belangrijker vind, of het feit dat de kans ooit een Mercedes te bezitten nu iets dichterbij lijkt. Hoe dan ook: Wat iedereen ook zegt van Lima (vervuild, druk, lelijk, chaotisch, weinig boeiends te zien/doen), ik vind Lima geweldig!

Chillen in Cochabamba

Na La Paz vertrok ik naar Cochabamba. Daar nam ik fruitshakes, sorbets, empanadas, koffie, gebakken vis, pizzas, meer ijsjes, salades en heel veel chocola. Verder wat in de zon gezeten, gelezen, beetje rondgewandeld (maar vooral niet teveel), de markten afgestruint en verder eigenlijk helemaal niets en dat lekker drie dagen lang!  Toen was het tijd voor een bus naar Sucre, alleen die miste ik door twee verschillende bustickets met elkaar te verwisselen. Gelukkig kon ik een dealtje sluiten met de chauffeur van de bus naar Potosi, en even later zat ik naast hem met een wollen deken en een wang vol cocabladeren. Op naar Potosi!

De mijnen in Potosi

Potosi was ooit de meest welvarende stad ter wereld, dankzij bergen vol zilver en andere waardevolle materialen (sorry mam, het wordt geexporteerd, maar ik zal je ring vinden!). Vroeger werden campesinos gebruikt als slaven in de mijnen, ze aten de hele dag niets dan cocabladeren voor energie. Tegenwoordig werken ze er nog steeds, ze eten nog steeds alleen cocabladeren, maar ze zijn vrij, verdienen een hoop geld en kunnen zelf hun uren bepalen.

Voor toeristen zijn de mijnen de grootste attractie, en het is inderdaad behoorlijk spannend. Niet voor mensen met astma, hoogtevrees of claustrofobie. Je glijd naar beneden, klimt over ladders, kruipt door tunnels en ontmoet onderweg de meest sterke doorzetters ooit; de mijners. Eenmaal buiten zul je nooit meer klagen over je eigen relaxte baantje.

Zout en zand

Vanaf Uyuni ging ik op een tour naar Salar de Uyuni. We waren met gids Donnie Darko, Ierse Keegan (33, bouwconsultant), Britse Laura (22, journaliste), Canadees Taylor (26, afgestudeerd BA), Dan uit Londen (19, gapyear), Nederlandse Esther (18, gapyear), Canadees Cedric (25 geloof ik, weet alles van virussen) en ik en een Jeep (Toyota, 1998).

Wat betreft de zoutvlaktes zelf kan ik alleen maar zeggen dat je er echt gewoon zelf heen moet. Foto´s en omschrijvingen zullen alleen maar tekort doen. We sliepen in een hotel gemaakt van zout, en de eerste avond dronken we heel veel rode wijn (Chile is niet ver). De volgende dag stonden we heel vroeg op voor de sunrise en een lange rit. We kwamen langs lagunas met flamingos, landschappen met stenen die uit een schilderij van Dali lijken te komen, grote stukken woestijn en vulkanen. In een klein dorpje was toevallig een ceremonie aan de gang. Tegen zonsondergang kwamen we aan bij een groen meer waar het -10 graden Celsius wordt snachts en natuurlijk moesten we daar slapen. Met zes wollen dekens en een slaapzak. De laatste dag stonden we om 4 uur op om in de vriezende kou in de jeep te stappen om de geisers te zien. Het was heel indrukwekkend en heel koud. Daarna kwamen we aan bij hotsprings, dus sprongen we (in eerste instantie alleen ik en Dan eigenlijk) in het warme water en keken we uit over een ijzig landschap en de opkomende zon die door de damp heendrong. Hierna gingen 4 van ons door naar Chili en de rest terug naar Uyuni.

San Pedro de Atacama

Vlakbij de grens met Bolivia ligt San Pedro de Atacama, een klein toeristisch dorpje met een hele prettige sfeer. Ik en Flo (DU) kochten een busticket voor Arica voor diezelfde nacht. Daarna aten we met wat van mn groep overbleef een heerlijke luxe lunch in een hip restaurantje zoals je ze wel in Chile hebt maar niet in Bolivia. Ik en Flo namen een tour naar een meer waarin je net als in de dode zee blijft drijven, een heel aparte ervaring. Daarna gingen we naar een zoutvlakte voor waarschijnlijk de mooiste zonsondergang van deze hele reis. Eenmaal terug in San Pedro, moe maar voldaan, hebben we snel de bus gepakt naar Arica, waar ik nu ben.

Jeetje ik moet dit beter bijhouden, er is zoveel gebeurd!!

Isla del Sol

Van Cuzco reisde ik regelrecht naar Copacabana, Bolivia, waar ze geen ATMs bleken te hebben. Gelukkig had ik ergens onderin mijn tas nog 10 dollar liggen, wat genoeg bleek te zijn voor een nachtje op het magische eiland isla del sol. Het is een eiland vol geschiedenis, een waterbron waar je direct van kunt drinken, eeuwenoude incaruines en geen motoren, alleen ezels. Het ruikt overal heel kruidig door een bepaald kruid dat ongeveer alleen daar groeit en overal heb je prachtige uitzichten over lake titicaca. Samen met 2 argentijnen, een zwitser en een duitser (wat voor de welbekende duits-spaans-engels hutsekluts zorgde) heb ik het eiland verkend en de zon onder zien gaan.

La Paz

La Paz is de hoogste hoofdstad ter wereld. Ik had er niet zo heel veel last van, behalve dat je nu eenmaal iets sneller moe wordt dan normaal. Er is een markt waar oude vrouwtjes lamafoetussen en andere aparte dingen verkopen die je moeten beschermen tegen boze geesten. Er is een cocamuseum, waar het gebruikt van coca wordt gepromoot en wordt uitgelegd hoe de VS alles altijd loopt te verknallen voor de rest van de wereld. Verder is er een markt waar voornamelijk unidentified frying objects worden verkocht, je eet ze met een beetje honing en een mierzoet drankje.

La Paz – Coroico

La Paz ligt hoog in de bergen, het is er koud en de besneewde bergtoppen zijn nooit verweg. Coroico ligt niet vreselijk ver van La Paz, maar wel zoveel lager dat het er bijna tropisch is. Een flink eind naar beneden dus. En naar beneden gingen we over de gevaarlijkste weg ter wereld. Op mountainbikes. Dat betekende flink vies worden, flinke snelheden bereiken en flink door elkaar gehusseld worden terwijl je met een rotgang over de grintpaden sjeest. Vroeger stierven een honderden mensen per jaar, maar sinds er een nieuwe weg is gebouwd en de oude eigenlijk alleen nog maar gebruikt wordt voor mountainbiken, is dat aantal gedaald tot een stuk of 5, de laatste een paar weken terug, een Israelier. RIP.

Coroico is te chill voor woorden. De man die ons een busticket naar Rurrenabaque kon verkopen heet Victor en lag waarschijnlijk ergens te dutten. De buurtbewoners waren erg behulpzaam door zo nu en dan heel hard "Victor!!" te roepen. Na 3 kwartier kwam hij aangelopen alsof hij net toevallig even naar het toilet was ofzo. We konden er wel om lachen.

Rurrenabaque en de pampas

Na een lange rit naar Rurrenabaque, was het tijd om uit te rusten, te wennen aan de hitte en een tour te boeken naar de pampas. De volgende dag, pampas dag. Ik, 4 Ozzie mannen (27 verpleger, 27 onderzoeker, 27 ingenieur, 38 monteur), Carlos de duitser (50 something, vermoedelijk reiziger met de VUT) een Brits meisje (28, kapster) en gids Roberto (25, al 14 jaar gids!) namen de jeep naar de boot, en de boot door de pampas. Onderweg zagen we aapjes, krokodillen, allerlei vogels, schildpadjes, roze dolfijnen en vast nog wel meer. Ik vond de aapjes het leukst.

Het kamp bestond uit houten huisjes op water en houten planken om de houten huisjes met elkaar te verbinden. Aanwezig waren de kok en de landlord, met beide viel ontzettend te lachen. We gingen naar de Sunsetbar voor de zonsondergang. De Sunsetbar is waar alle toeristen, gidsen en iedereen die zich in de buurt bevind bijeenkomt om te drinken, te chillen in hangmatten en met potten en pannen muziek te maken. Ik was met Ozzies en Britten, dus dat betekende drinken. Daarna raakte ik in gesrek met de eigenaar van de sunsetbar, die eigenlijk wel wilde gaan slapen, maar niet iedereen naar huis wilde sturen. Of ik het even wilde doen (ja zeg!).

De volgende dag gingen we op zoek naar anacondas. We zagen wat aapjes, een voetafdruk van een jaguar en heeeeeel veeeeel muggen. Maar geen anacondas. Daarna gingen we lunchen, chillen in de hangmat en zwemmen met dolfijnen. Vooral dat zwemmen was echt even heerlijk. De dolfijnen kwamen niet heel dichtbij, maar dat neem ik ze niet kwalijk. Die avond gingen we in de hangmatten liggen en ik was daar in slaap gevallen. Midden in de nacht werd ik wakker en het was prachtig. Het was volle maan en ik zag dolfijnen in de verte springen, en niet ver van me zat een krokodil. Overal hoorde je junglegeluiden. Om een uur of 5 werden de muggen me teveel en ben ik in bed gaan liggen. Niet veel later maakte Roberto me wakker voor de sunrise. Ja, thanks.

De laatste dag bestond uit een bootritje voor de sunrise (ik met ernstig slaaptekort) piranhavissen (we vingen alleen sardientjes) en de terugreis naar Rurre. Die avond was het tijd voor cocktails, veel cocktails. Ontzettend gelachen, ik zal jullie de fotos besparen.

De terugreis

Om half 10 stapten we met vreselijke kater en slaaptekort in de bus terug naar La Paz. De weg was erg hobbelig en modderig en af een toe gebeurde er zoiets als dit:

Waarbij we moesten uitstappen en en stukje lopen. Verder hebben we voornamelijk geprobeert wat slaap in te halen. Toen om een uur of 3 snachts stopte de bus met rijden. Ik maakte er niets van, was blij dat ik eindelijk kon slapen zonder alle kanten opgeschud te worden. Tegen zonsopgang begonnen de andere passagiers hun spullen te pakken en uit te stappen. Ik probeerde te achterhalen wat er aan de hand was, maar in de ochtend ben ik niet zo sterk in andere talen dan NL en EN, en ze wisten het zelf ook niet precies, maar de bus kon in elk geval niet verder dus gingen ze lopen. Ok. We besloten zelf maar even de situatie te gaan bekijken om zo te besluiten wat we het beste konden doen. Na ongeveer drie kwartier langs bussen, autos en trucks gelopen te hebben zagen we dit:

Tsja, dat is lastig. Je zag wat mensen oversteken en naast me stonden een aantal mannen hen uit te lachen (het was best spannend, want er vielen nog steeds rotsblokken naar beneden). Ze wisten me te vertellen dat er een tractor onderweg was en binnen een paar uur zou het opgelost zijn.

Dus ging ik maar in de bus zitten lezen. Tot het nieuws me bereikte dat de tractor halverwege het puinruimen het had begeven. Mijn buschauffeur antwoordde lackoniek op de vraag hoelang het nog zou gaan duren: Een dag, een week, je weet het maar nooit heh. Lopen dus.

En daar gingen we, met onze backpacks, langs de trucks, over de lawine (niet geraakt door vallende stenen), langs de trucks aan de andere kant, of iemand ons pleaaaasse naar La Paz wilde brengen. Maar iedereen wilde naar La Paz, en er waren gewoon niet genoeg bussen. Ik wist acht plaatsjes te reserveren op een bus die later terug zou komen, en zo konden we uiteindelijk weg. Was wel grappig, ik had de reservering gemaakt (zo van he man, mogen we met je mee? Ja? ok geef me de 5!), dus ik mocht beslissen wie er wel en niet op de bus mochten.

Om half 7 kwamen we doodmoe en hongerig aan in ons hotel, in La Paz.

Van Huancayo nam ik de nachtbus naar Ayacucho, een hobbelige rit waarbij de bus niet harder dan 40 ging en zo nu en dan door een riviertje moest. Eenmaal aangekomen in Ayacucho moest ik dus eerst even een paar uurtjes bijkomen.

Ayacucho is een geweldige stad. Het klimaat is prettig, de mensen zijn vriendelijk en relaxt, de gebouwen coloniaal, de straatjes smal en overal klinkt muziek. Er is een wijkje van artesanians met prachtige weefsels.

Ik ging naar een klein dorpje genaamd Quinua, waar niet veel gebeurt maar prachtig gelegen is in de bergen. Het dorpje zelf is ook supermooi en overal rennen nieuwsgierige schoolkinderen op je af. Ik kwam terecht in een soort herstelcentrum voor vogels, waar ik aan de praat raakte met de vrouw die het was opgestart. Zij gaf me een of ander fruitdrankje dat goed is voor een of ander orgaan (nee, ik weet nog niet alle organen in het spaans nee). Haar zoontje wees me de weg naar een obelisk op een berg, dat herinnerd aan een oorlog die er ooit heeft plaatsgevonden voor onafhankelijkheid. Prachtige uitzichten.

Na wat gegeten te hebben ben ik naar Wari gegaan. Daar zijn ruines van de Wari, en een museum. Ik was de eerste buitenlandse bezoeker in 4 dagen en het museum werd speciaal voor mij geopend. De opzichter functioneerde ook als gratis gids en legde me alles uit over de Wari, hun gebruiken en geloof en over de ruines.

Het was tijd om terug te keren naar Ayachucho, dus ik wachtte langs de weg op een collectivo. Die kwamen niet echt en het begon ook nog eens te regenen! Dus hield ik maar een truck aan, een zo belandde ik met zes jonge, aangeschoten peruanen en bier onder een plastic zeiltje in een truck. Alleen de truck ging niet naar Ayacucho, maar naar Huanta. Ach, iets was beter dan niets en het was gezellig en droog. In Huanta heb ik de rest gedag gezegd, gegeten en toen een bus gepakt terug naar Ayacucho, waar ik blij was eindelijk in bed te kunnen ploffen.

Volgende bestemming: Cuzco, waar ik zowat een cultuurshock had met alle hordes Japanners, dikke Duitsers en zingende hippies. En dit is het laagseizoen! Overal zijn westerse restaurants en jochies die je postkaarten willen verkopen. De stad zelf is prachtig en gebouwd op incaruines, die overal nog steeds zichtbaar zijn. Ik verbleef in een super hostel, Hospedaje Inca, en eigenaar America overlaadde me met adviezen voor de rest van mn trip (en met thee en koffie).

Snel naar Machu Picchu. Die bezocht ik met een duitser en een argetijnse, wat voor een leuk mengelmoesje van duits en engels en spaans zorgde. Machu Picchu is prachtig, maar niet wonderbaarlijk genoeg voor de nieuwe 7 wereldwonderen. Het is wel ontzettend mooi gelegen op een berg, met links en rechts een rivier en verder overal eromheen ook bergen. Je kunt Waynapicchu beklimmen, wat echt heel bijzonder is. Het is een bergtop met helemaal bovenop ruines.

Nu ben ik in La Paz, Bolivia.

In Lima zei ik Fabio en Victoria gedag en ging weer de bergen in, naar Huancayo. Daar ben ik eerst maar eens flink wat slaap gaan inhalen. De volgende dag zijn Anna (Ozzie, 24, woonde in Mexico en wil trouwen met haar vriendje daar. Ow en ze word ooit een beroemd advocate, let op mijn woorden) en ik wat dorpjes in de omgeving gaan bezoeken. Ieder dorpje heeft zijn eigen specialiteit, en wij bezochtten een weefdorpje en een zilverdorpje. Ik heb flink sierraden gekocht en een oud vrouwtje legde ons alles uit over weven.

In het zilverdorpje werd een soort markt opgebouwd, dus we vroegen wat er aan de hand was. Bleek er een groot feest georganiseerd te worden! Met traditionele dans en een hoop drank en eten. We werden door een mevrouwtje dronken gevoerd met calientitos, dat is een warm drankje van rum, kaneel en limoen. Toen we zeiden dat we ook wel wilden dansen, regelde ze een paar jongens voor ons.

Na een tijdje hadden ongeveer alle kids uit het dorp in de gaten dat wij wel interessant waren, en ze stelden honderd vragen als “Waarom ben jij zo lang?” , wilden op de foto en wilden onze emailadressen, waarvoor ze na een tijdje om ons heen stonden te springen alsof we filmsterren waren. Dit vonden we een mooi moment om hem te smeren, terug naar ons hostel.

De volgende dag was het markt. De grootste artesanmarkt van Peru, zo schijnt het, en supergoedkoop ! Ik heb een leren handtas gekocht voor ongeveer 5 euro en wat souverniertjes voor jullie lui . Daarna heb ik wat door de stad gelopen, locale gerechtjes geprobeert en mijn spullen gepakt voor de nachtbus naar Ayacucho, waar ik nu ben.

Huaraz is een stadje in de bergen vanaf waar mensen gaan trekken door de Cordillera Blanca. Wij gingen de Santa Cruz trek doen, want dat moet een van de mooiste treks ter wereld zijn. Wij waren er echter in het regenseizoen, dus een groot deel van die prachtige uitzichten zat verstopt achter dikke grijze wolken. Desondanks was het een hele mooie tocht.

We waren met Victoria, Fabio, gids Hector, twee ezels plus ezelcoureur, en Desy de zwerfhond die niet kieskeurig is als het op restjes aankomt en snachts op mn hoofd ging liggen.

De eerste dag kwamen we nog langs dorpjes, kinderen die gretig onze meegebrachte appels, stickers, mangos, crackers en pennen aannamen en een oude herder die klaagte over hoe de regen nog nooit zo erg was als nu. Hector vertelde dat hij gelijk had. De rivier was nog nooit zo hoog. Het komt door de globale verwarming (of hoe dat ook heet daar in het verre Nl ). Deze mensen leven echter al eeuwen op dezelfde wijze en hebben weinig schuld aan gaten in de ozonlaag. Maar zij zijn ook de mensen die er het meest last van hebben. Veel mensen uit de vallei vertrekken daarom naar de steden, op zoek naar het geluk.

Dag twee was een flinke klim, op het hoogste punt sneeuwde het. We hadden het allemaal gered en waren blij toen we aan het einde van de dag uitgeput aankwamen bij het kamp. Elke nacht zetten we op een vlak veldje onze tenten op en gingen we koken. Vaak kwamen er wat nieuwsgierige koeien, paarden of lamas kijken. De derde en laatste dag liep door een vallei die overstroomd was. We moesten dus op blote voeten door het koude water waden, en hele stukken van steen naar steen springen.

Eenmaal terug in Huaraz was het tijd voor een hete douche, pisco sour en een nachtbus naar Lima.

Eerste bestemming Peru: Mancora. Dat is een klein surfdorpje met een hoop maffe mensen. Of misschien viel dat wel mee maar trek ik ze gewoon aan ofzo, ik weet het niet. In elk geval was mijn missie: Surfen, vervelde reisgenoot dumpen, en een beetje chillen. Surfen was na 1 dag genoeg, want ik was per ongeluk heel erg verbrand. Vervelende reisgenoot was succesvol gedumpt en daarna lukte het chillen ook.

Toen verder naar: Chiclayo, Lambayeque en Pimentel. Chiclayo staat bekend als de vriendelijke stad. Het is waar. Je loopt daar gewoon de hele dag handjes te schudden en luchtige gesprekjes te voeren en als je de weg vraagt krijg je een guided tour en als je vraagt waar je fruit kan kopen krijg je het kado. In Pimentel is strand en een hele lange rottende jetty en veel vis. Ik heb de hele middag met een paar meiden uit Chiclayo op het strand gezeten en beetje gepraat enzo. In Lambayeque is een museum over de Moche cultuur (of was het Chimu?). Heel veel goud en andere mooie dingen.

Tot slot: Huanchaco. Waar ik Victoria weer eens ontmoette. En Fabio (35, Italiaan, voormalig software engineer, nu sinds 2 jaar op reis). We hebben wat gechillt op het strand, ruines bezocht en gebarbequed. Verder heb ik een jochie engelse les gegeven, een miss verkiezing bijgewoond en de lekkerste broodjes ooit ontdekt. 

Nu zijn we in Huaraz, mocht iemand het zich afvragen.

((((LET OP! FOTOS ZIJN TOEGEVOEGD. NAAR BENEDEN SCROLLEN DUS!))))))

Bij deze wil ik Equador en al haar inwoners bedanken voor de fantastische tijd die ik er had. En even een korte evaluatie:

Mensen

Equatorianen zijn erg gastvrij en geduldig. Ze hebben en goed gevoel voor humor, en gingen allemaal heel begripvol met mijn gebrek aan Spaans om. Ik heb zelden het gevoel gehad dat mensen op mijn geld uit waren. Sterker nog, soms probeerde iemand me iets te verkopen, raakten we in gesprek en werd die hele verkoop vergeten! Ander misverstand: De mannen, macho latino mannen. Nou, van een Equatoriaanse man kom je makkelijker af dan de gemiddelde Amsterdammer! Ik ben zelf zonder enig probleem wezen stappen met een Equatoriaan. Tuurlijk, ze willen af en toe hun engels oefenen door "I love you baby" te zeggen, maar dat moet kunnen toch? Verder zijn de mensen, net als het land zelf, in cultuur, ras en kleding erg gevarieerd.

Geografie

Links de kust, rechts de jungle en in het midden de Andes. Ik vond mezelf het ene moment in de sneeuw, even later in mistige bergen en weer later lag ik te bakken op het strand. Ongeveer alles lijkt te groeien in Equador. Je loopt door het bos en ziet elk soort plant en bloem die je je maar kan voorstellen. Ik ben niet naar de Galagapos geweest, dus over hoogtepunten qua fauna kan ik even niets zeggen. Lamas, ezels en schapen was wat ik vooral te zien kreeg.

Eten

Favoriete ontbijt: Gebakken ballen van aardappelpuree, mais en kaas. Met avocado, chorizo, salade, gebakken ei en rode biet. Met een flink glas vruchtensap. $1,50

Favoriete almuerzo: Courgette soep, gevolgd door gebakken vis, salade, rijst en gebakken banaan. Erbij een glaasje vruchtensap. $1,50

Favoriete dinner: Kaasempanadas (gefrituurde deegzakken met kaas erin) met een soort van melk met rijst, moeilijk uit te leggen. Ze zijn niet zo van de dinner in Equador.

Mijn gezondheid, geld en dat soort dingen

Ik ben 2 keer een beetje ziek geweest. Beide keren in Quito, beide keren was het waarschijnlijk een combinatie van vervuilde lucht en de hoogte. Ik ben ietsjes aan de magere kant, wat ik een goed excuus vind voor heel veel ijsjes en dergelijk. Mijn conditie wordt geloof ik alleen maar beter, door al dat hiken, mountainbiken en surfen.

Ik begin steeds beter spaans te leren, maar krijg ook het idee dat het weer tijd is voor een paar lessen, want die verleden tijd heb ik nog niet helemaal onder de knie.

Een maand in Equador heeft me ongeveer 600 euro gekost. Moet zeggen dat dit een schatting is.

Cuenca is mooier en hipper dan Quito, maar ook een stuk kleiner. Ik bleek in dezelfde dorm te slapen als en jongen die ik al kende uit Quito, en een Chileen. Ik en Chileen zijn de stad gaan verkennen. Lekker eten, vulkanisch baden, goedkoop een museum in door de bewaker om te kopen en in de avond Caipirinhas natuurlijk. De dag erna zou ik vertrekken, maar ik ontmoette en jongen die een feest gaf. En dit keer geen raggaton of salsa, maar fatsoenlijke electro. De serveerder en het hostel waar ik verbleef ging ook, dus gingen we samen. Het was leuk, alleen die nachtbus die ik erna zou nemen bleek niet te komen. Dus moest ik heel lang wachten in de terminal. Het was het waard. En ik heb vrijwel alleen spaans gesproken in Cuenca!!!!

Volgende bestemming: Vilcabamba. Dat is een klein plaatsje met een hoop buitenlanders en mensen daar worden gigantisch oud. Ik heb gechillt, wat wandelingen gedaan, en een paardrijtocht. Victoria werkte daar op een boerderij en ik kwam haar dus tegen. Ze gaat dezelfde kant uit als ik dus ik hoop haar weer tegen te komen ergens.